Ο Νίκος Χατζηνικολάου πίστευε ότι είχε τον πλήρη έλεγχο της ροής της συζήτησης εκείνο το βράδυ στο στούντιο. Η εκπομπή είχε ξεκινήσει με τον συνηθισμένο ρυθμό: ερωτήσεις, απαντήσεις, πολιτικές αιχμές και εκείνη τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη δημοσιογραφική πίεση και την τηλεοπτική ψυχραιμία. Στο επίκεντρο βρισκόταν ο Αλέξης Τσίπρας, πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο οποίος είχε προσκληθεί για μια συζήτηση που αρχικά έμοιαζε προβλέψιμη.
Κανείς όμως δεν περίμενε ότι η βραδιά θα μετατρεπόταν σε ένα από τα πιο συζητημένα τηλεοπτικά στιγμιότυπα των τελευταίων ετών.
Όλα ξεκίνησαν όταν ο Νίκος Χατζηνικολάου χρησιμοποίησε μια ιδιαίτερα αιχμηρή διατύπωση, επαναλαμβάνοντας δημόσιες κριτικές που είχαν ακουστεί για τον Τσίπρα στο παρελθόν. Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε σε χαρακτηρισμούς που τον παρουσίαζαν ως «επικίνδυνο για τη θεσμική ισορροπία» και άφησε να εννοηθεί ότι η πολιτική του στάση είχε διχάσει βαθιά την κοινωνία.
Η ατμόσφαιρα στο στούντιο άλλαξε ανεπαίσθητα.
Ο Τσίπρας δεν αντέδρασε αμέσως. Δεν διέκοψε. Δεν ύψωσε τη φωνή του. Αντίθετα, έμεινε ακίνητος για μερικά δευτερόλεπτα, κοιτάζοντας τον δημοσιογράφο με εκείνη τη χαρακτηριστική ψυχραιμία που συχνά προηγείται μιας πολιτικής απάντησης με βάρος.
Και τότε άρχισε να μιλά.
Όχι με ένταση.
Όχι με συναισθηματική φόρτιση.
Αλλά με μια σχεδόν αποστασιοποιημένη καθαρότητα, σαν να διάβαζε πρακτικά μιας άλλης πραγματικότητας.
Ο Αλέξης Τσίπρας άρχισε να παραθέτει, λέξη προς λέξη, προηγούμενες δηλώσεις που είχαν γίνει για τον ίδιο — όχι μόνο του Νίκου Χατζηνικολάου, αλλά και άλλων δημόσιων προσώπων που είχαν διατυπώσει σκληρή κριτική. Το έκανε με ακρίβεια, χωρίς ειρωνεία, χωρίς δραματοποίηση, χωρίς καμία προσπάθεια εντυπωσιασμού.
Στο στούντιο επικράτησε μια παράξενη σιωπή.
Οι κάμερες συνέχιζαν να γράφουν.
Τα φώτα παρέμεναν σταθερά.
Αλλά η ενέργεια είχε αλλάξει.
Δεν υπήρχε πλέον η αίσθηση μιας απλής συνέντευξης. Υπήρχε η αίσθηση ότι κάτι είχε αρχίσει να αναδιπλώνεται μπροστά στα μάτια όλων — σαν μια δημόσια αντιστροφή ρόλων, όπου ο συνεντευξιαστής γινόταν, έστω και για λίγο, ο εξεταζόμενος της ίδιας του της ρητορικής.
Ο Τσίπρας συνέχισε.
«Όταν μιλάμε για δημοκρατία», είπε ήρεμα, «πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στο πώς χρησιμοποιούμε τις λέξεις μας. Η κριτική είναι θεμέλιο της δημοκρατίας. Η στοχοποίηση όμως δεν είναι το ίδιο πράγμα.»
Η φράση αυτή δεν ειπώθηκε με θυμό. Ειπώθηκε σχεδόν παιδαγωγικά, σαν υπενθύμιση ενός κανόνα που όλοι στο στούντιο γνώριζαν, αλλά εκείνη τη στιγμή έμοιαζε να αποκτά νέο βάρος.
Ο Νίκος Χατζηνικολάου προσπάθησε να επαναφέρει τη συζήτηση στη γνωστή δημοσιογραφική της ισορροπία, θέτοντας μια νέα ερώτηση. Όμως το κλίμα είχε ήδη μεταβληθεί. Οι λέξεις του Τσίπρα είχαν αφήσει πίσω τους ένα είδος ηχώ, που έκανε κάθε επόμενη παρέμβαση να μοιάζει πιο βαριά απ’ ό,τι συνήθως.
Κάποιοι από το κοινό στο στούντιο αντάλλαξαν βλέμματα.
